چگونه ایمونوتراپی می تواند سرطان کلیه را درمان کند؟

ایمونوتراپی از سیستم ایمنی برای حمله به سرطان کلیه استفاده می‌کند. می‌تواند پیشرفت بیماری را کند و در برخی موارد تومورها را کوچک کند. انواع مختلفی از ایمونوتراپی وجود دارد که سرطان کلیه را درمان می‌کند. اغلب، اگر یک درمان مؤثر نباشد، پزشک ممکن است درمان دیگری را توصیه کند. این مقاله بر روی ایمونوتراپی تمرکز دارد و انواع مختلف، عوارض جانبی و موارد دیگر را بررسی می‌کند.

ایمونوتراپی در سرطان کلیه

ایمونوتراپی چیست؟

ایمونوتراپی از داروهایی استفاده می‌کند که به سیستم ایمنی کمک می‌کند تا سلول‌های سرطانی را به طور موثرتر شناسایی و از بین ببرد. دو نوع اصلی ایمنی درمانی وجود دارد که پزشکان برای سرطان کلیه از آنها استفاده می‌کنند. در این انواع، پزشکان چندین گزینه برای انتخاب و تجویز دارند. این دو نوع مهارکننده‌های ایمن و سیتوکین‌ها هستند.

پزشکان ممکن است از ایمونوتراپی‌ها به تنهایی یا در ترکیب با سایر ایمونوتراپی‌ها یا درمان‌ها استفاده کنند. پزشک می‌تواند آنها را به عنوان درمان خط اول یا دوم توصیه کند. با این حال، در مراحل پیشرفته سرطان کلیه، ایمونوتراپی خطر بالایی برای عوارض جانبی بالقوه جدی دارد. فرد می‌تواند گزینه‌های خود را با پزشک در میان بگذارد تا خطرات و در مقابل فواید آن را تعیین کند.

آیا می‌تواند سرطان کلیه را درمان کند؟

در حالی که ایمونوتراپی نمی‌تواند سرطان را درمان کند، چندین مطالعه نشان داده اند که می تواند به فرد کمک کند برای مدت طولانی‌تری بدون پیشرفت زندگی کند. پزشکان ممکن است ایمونوتراپی را برای افرادی که در مرحله پیشرفته IV یا موارد مکرر سرطان کلیه زندگی می‌کنند، توصیه کنند.

جدول اجمالی

انجمن سرطان آمریکا (ACS) اطلاعات زیر را در مورد داروهای ایمونوتراپی سرطان کلیه ارائه می‌دهد:

نامچگونه کار می‌کند؟!برای چه کسی است؟!دوزعوارض جانبی
مهارکننده های PD-1نیولوماب (Opdivo) و
پمبرولیزوماب (Keytruda)
این پروتئین PD-1 را برای تقویت پاسخ ایمنی در برابر سلول‌های سرطانی مسدود می‌کند. این می‌تواند تومور را کوچک کند یا رشد آن را کند کند.برای افرادی که مبتلا به سرطان کلیه پیشرفته هستند مناسب است.انفوزیون داخل وریدی (IV) هر ۲ تا ۶ هفته.عوارض جانبی عبارتند از:
• درد مفاصل
• خستگی
• سرفه کردن
• حالت تهوع
• اسهال
• خارش پوست
• کهیر
• کمبود اشتها
• یبوست
مهارکننده های PD-L1avelumab (Bavencio)این پروتئین PD-L1 را برای تقویت پاسخ ایمنی در برابر سلول‌های سرطانی مسدود می‌کند. این می‌تواند تومور را کوچک کند یا رشد آن را کند کند.برای افرادی که مبتلا به سرطان کلیه پیشرفته هستند مناسب است.انفوزیون IV هر ۲ هفته یکبارعوارض جانبی عبارتند از:
• فشار خون بالا
• خستگی
• بثورات پوستی
• اسهال
• تاول زدن پوست
• سرفه کردن
• درد شکم
• تنگی نفس
مهارکننده های CTLA-4ipilimumab (یرووی)این پروتئین CTLA-4 را بر روی سلول های T مسدود می‌کند تا پاسخ ایمنی را تقویت کند.برای افرادی که مبتلا به سرطان کلیه متوسط یا پیشرفته هستند مناسب است.چهار درمان با انفوزیون IV هر ۳ هفته یکبار.عوارض جانبی عبارتند از:
• خارش
• بثورات پوستی
• خستگی
• اسهال
اینترلوکین-۲IL-2، اینترلوکین-۲این یک پروتئین کوچک است که به طور کلی سیستم ایمنی را تقویت می‌کند. مردم از آن در ترکیب با داروی هدفمند بواسیزوماب (آواستین) استفاده می‌کنند.افرادی که به اندازه کافی سالم هستند که عوارض جانبی را تحمل کنند و به داروهای دیگر پاسخ نمی‌دهند.این امر مستلزم دوزهای بالایی است که در مراکز ویژه داده می‌شود.عوارض جانبی عبارتند از:
• علائم شبیه آنفولانزا (لرز، تب، خستگی، و گیجی)
• حالت تهوع
• استفراغ
• اسهال
• فشار خون پایین
• ضربان قلب غیر طبیعی
• درد قفسه سینه
• سایر مشکلات قلبی
اینترفرون آلفااینترفرون آلفااین یک پروتئین کوچک است که سیستم ایمنی را تحریک می کند تا به سلول های سرطانی حمله کند. مردم از آن در ترکیب با داروی هدفمند بواسیزوماب (آواستین) استفاده می کنند.افرادی که با سرطان پیشرفته کلیه زندگی می‌کنند.این به صورت تزریق زیر پوستی ۳ بار در هفته انجام می‌شود.عوارض جانبی عبارتند از:
• آسیب به کلیه ها
• خستگی مفرط
• فشار خون پایین
• مشکل در تنفس
• تجمع مایع در ریه ها
• خونریزی در روده ها
• حمله قلبی
• تب یا لرز بالا
• اسهال
• درد شکم
• تغییرات ذهنی
• ضربان قلب سریع

مهارکننده‌ها 

سیستم ایمنی بدن به یک سیستم پیچیده برای کمک به شناسایی تهدیدات و همچنین جلوگیری از حمله به سلول‌های سالم و طبیعی متکی است. سیستم ایمنی از پروتئین‌های روی سلول‌های ایمنی (که پزشکان آن‌ها را «نقطه بازرسی» می‌نامند) استفاده می‌کند تا پاسخی به یک تهدید ایجاد کند.

در برخی موارد، سلول‌های سرطانی کلیه از نقاط بازرسی پروتئین برای جلوگیری از پاسخ ایمنی استفاده می‌کنند که ممکن است آنها را از بین ببرد. مهارکننده‌های ایمن از سلول‌های سرطانی از غیرفعال شدن یا فرار از سلول‌های ایمنی جلوگیری می‌کنند.

با انجام این کار، دارو به سیستم ایمنی بدن کمک می‌کند تا سلول‌های سرطانی را شناسایی کرده و سپس به آنها حمله کند. انواع مختلفی از مهارکننده‌های ایست بازرسی ایمنی وجود دارد که در زیر با جزئیات بیشتر توضیح می‌دهیم.

مهارکننده‌های PD-1

مهارکننده‌های PD-1 پروتئینی را که در سلول‌های T یافت می‌شود، یک نوع سلول سیستم ایمنی را مسدود می‌کنند. با انجام این کار، آنها سلول ها را تشویق می‌کنند تا به سلول‌های سرطانی حمله کنند. در حال حاضر، دو مهارکننده PD-1 وجود دارد، nivolumab (Opdivo) و pembrolizumab (Keytruda). چندین گروه از افراد ممکن است از استفاده از این نوع بازدارنده سود ببرند، از جمله:

افرادی که برداشتن تومور با جراحی با خطر بالای عود انجام داده‌اند.
افرادی که مبتلا به سرطان پیشرفته کلیه هستند که سرطان آنها دوباره شروع به رشد می‌کند.
افرادی که مبتلا به سرطان کلیه پیشرفته هستند، که ممکن است از نیولوماب در ترکیب با آکسیتینیب یا لنواتینیب به عنوان خط اول درمان استفاده کنند.
افرادی که مبتلا به سرطان کلیه پیشرفته هستند، که ممکن است از نیولوماب با کابوزانتینیب به عنوان اولین درمان استفاده کنند.
پزشکان هر دو نوع مهارکننده PD-1 را از طریق انفوزیون داخل وریدی (IV) تجویز می‌کنند. فرد نیولوماب را هر ۲ تا ۴ هفته یکبار دریافت می‌کند، در حالی که پزشکان هر ۳ یا ۶ هفته یک بار پمبرولیزوماب را تجویز می‌کنند.

عوارض جانبی احتمالی

عوارض جانبی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • درد مفاصل
  • خستگی
  • سرفه کردن
  • حالت تهوع
  • اسهال
  • خارش
  • بثورات پوستی
  • کمبود اشتها
  • یبوست

مهارکننده‌های PD-L1

PD-L1 پروتئینی است که شبیه PD-1 است و در برخی از سلول‌های سرطانی و ایمنی یافت می‌شود. مانند سایر مهارکننده‌ها، پروتئین را مسدود می‌کند و به فعال شدن سیستم ایمنی در برابر سلول‌های سرطانی کمک می‌کند. با انجام این کار، می‌تواند به کوچک شدن تومور یا کاهش رشد آن کمک کند. Avelumab (Bavencio) در حال حاضر برای استفاده به عنوان یک مهارکننده PD-L1 در درمان سرطان کلیه تایید شده است.

پزشکان ممکن است avelumab را با یک داروی هدفمند، axitinib، به عنوان اولین درمان برای افرادی که مبتلا به سرطان کلیه پیشرفته هستند تجویز کنند. فرد آن را از طریق انفوزیون IV هر ۲ هفته یکبار مصرف می‌کند.

عوارض جانبی احتمالی

عوارض جانبی بالقوه مهارکننده های PD-L1 عبارتند از:

  • فشار خون بالا
  • خستگی
  • بثورات پوستی
  • اسهال
  • تاول زدن پوست
  • سرفه کردن
  • درد شکم
  • تنگی نفس

مهارکننده‌های CTLA-4

مهارکننده‌های CTLA-4 اثر مشابهی دارند و سیستم ایمنی را تقویت می‌کنند، اما کمی متفاوت عمل می‌کنند. این نوع ایمونوتراپی به جای هدف قرار دادن پروتئین برای تشویق پاسخ ایمنی، با مسدود کردن پروتئینی که پاسخ سلول T را محدود می‌کند، عمل می‌کند.

به عبارت دیگر، به سلول‌های T اجازه می‌دهد تا با متوقف کردن سلول‌های سرطانی خاص از خاموش کردن آنها کار کنند. پزشکان ممکن است ipilimumab (Yervoy) را برای افرادی که با سرطان پیشرفته کلیه متوسط ​​یا کم خطر زندگی می کنند و هیچ درمان دیگری دریافت نکرده اند، انتخاب کنند.

مانند سایر مهارکننده‌ها، فرد انفوزیون IV دریافت می‌کند. پزشکان ممکن است درمان را با نیولوماب (یک مهارکننده PD-1) به مدت ۴ جلسه و سپس با نیولوماب به تنهایی و هر ۳ هفته یک بار برای ۴ جلسه درمان انجام دهند.

عوارض جانبی احتمالی

عوارض جانبی بالقوه عبارتند از:

  • خارش
  • بثورات پوستی
  • خستگی
  • اسهال

عوارض جانبی جدی مهارکننده‌ها

مهارکننده‌های ایست بازرسی همگی خطر ایجاد عوارض جانبی جدی را به همراه دارند. قبل از شروع درمان، فرد باید خطر را با پزشک در میان بگذارد. به گفته ACS، این داروها با از بین بردن ترمزهای سیستم ایمنی عمل می‌کنند. این می‌تواند باعث شود یا به سیستم ایمنی اجازه دهد تا شروع به حمله به سایر اندام‌ها و سیستم‌های بدن کند که می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد. اندام‌ها و سیستم‌هایی که ممکن است تحت تاثیر قرار دهند عبارتند از:

  • دستگاه گوارش
  • سیستم غدد درون ریز، از جمله تیروئید، هیپوفیز و غدد فوق کلیوی
  • سیستم اسکلتی عضلانی، از جمله مفاصل و عضلات
  • سیستم تنفسی، از جمله ریه‌ها
  • پوست
  • هنگامی که ایمونوتراپی بر سایر اندام ها و سیستم های بدن تأثیر می گذارد، پزشکان استروئیدها را با دوز بالا تجویز می‌کنند. برای فرد مهم است که هیچ استروئیدی غیر از تجویز پزشک مصرف نکند. استروئیدها سیستم ایمنی را سرکوب می‌کنند، در حالی که هدف ایمونوتراپی تقویت آن است.

اگر فردی علائمی را تجربه کرد که نشان‌دهنده التهاب باشد، باید با انکولوژیست خود تماس بگیرد.

درمان سرطان کلیه

سیتوکینها

سیتوکین‌ها نوعی پروتئین کوچک هستند که سیستم ایمنی را تقویت می‌کنند. آنها می‌توانند باعث مرگ سلول‌های غیر طبیعی شوند و سلول‌های سالم را برای مدت طولانی‌تری زنده نگه دارند. دو نسخه ساخته شده توسط انسان از سیتوکین‌ها وجود دارد که پزشکان برای درمان سرطان کلیه از آنها استفاده می‌کنند. آنها شامل اینترلوکین ۲ و اینترفرون آلفا هستند.

اینترلوکین ۲ (IL-2)

IL-2 قبلاً درمانی برای افراد مبتلا به سرطان کلیه پیشرفته بود. با این حال، چندین عوارض جانبی بالقوه دارد که باعث شد پزشکان در استفاده از آن تجدید نظر کنند. پزشکان در حال حاضر معمولاً دوزهای بالای IL-2 را فقط به افرادی می‌دهند که به اندازه کافی سالم هستند تا بتوانند عوارض جانبی احتمالی را تحمل کنند. وقتی فردی آن را در دوزهای بالا مصرف کند، می‌تواند به کوچک شدن تومورها کمک کند.

به دلیل احتمال بروز عوارض جانبی جدی، پزشکان آن را فقط در مراکز تخصصی بیمارستانی یا مراکز مراقبتی تجویز می‌کنند. پزشک دارو را از طریق ورید تجویز می‌کند و فرد را از نظر عوارض جانبی بالقوه تحت نظر دارد.

اثرات جانبی

عوارض جانبی می‌تواند شدید و در برخی موارد تهدید کننده زندگی باشد. برخی از عوارض جانبی بالقوه عبارتند از :

  • علائم شبیه آنفولانزا – لرز، تب، خستگی و گیجی
  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • اسهال
  • فشار خون پایین
  • ضربان قلب غیر طبیعی
  • درد قفسه سینه
  • سایر مشکلات قلبی

اینترفرون آلفا (INF-آلفا)

INF-alfa نوع دیگری از سیتوکین است که پزشکان برای درمان سرطان کلیه از آن استفاده می‌کنند. پزشکان آن را در ترکیب با یک داروی هدفمند به نام بواسیزوماب تجویز می‌کنند. این نوع سیتوکین عوارض جانبی کمتری نسبت به IL-2 دارد. پزشکان این دارو را به صورت تزریق زیر پوستی ۳ بار در هفته می‌دهند.

اثرات جانبی

برخی از عوارض جانبی احتمالی عبارتند از:

  • آسیب به کلیه‌ها
  • خستگی مفرط
  • فشار خون پایین
  • مشکل در تنفس
  • تجمع مایع در ریه‌ها
  • خونریزی روده
  • حمله قلبی
  • تب یا لرز بالا
  • اسهال
  • درد شکم
  • تغییرات ذهنی
  • ضربان قلب سریع

ایمونوتراپی و مرحله چهارم سرطان کلیه

درمان سرطان کلیه با توجه به عوامل مختلفی می‌تواند متفاوت باشد. سن، سلامت کلی و مرحله سرطان می‌تواند بر درمان‌هایی که پزشک توصیه می‌کند تأثیر بگذارد. برای مراحل ۱ تا ۳، جراحی اغلب می‌تواند سرطان کلیه را درمان کند. برای سرطان مرحله پیشرفته IV، ایمونوتراپی ممکن است گزینه بهتری به تنهایی یا در ترکیب با سایر درمان‌ها ارائه دهد. می‌تواند پیشرفت بیماری را کند کرده و در برخی موارد تومور را کوچک کند.

تحقیقات به استفاده بالقوه از ایمونوتراپی‌ها، مانند PD-1، برای سرطان سلول‌های پیشرفته، شایع‌ترین شکل سرطان کلیه اشاره می‌کند. با این حال، یک فرد باید با پزشک در مورد مزایای بالقوه ایمونوتراپی صحبت کند تا مطمئن شود که می‌تواند برای آنها موثر باشد.

چقدر برای سرطان کلیه موفق است؟

خلاصه کردن میزان موفقیت کلی برای ایمونوتراپی دشوار است، اما حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد از افراد نتایج ماندگاری را از ایمونوتراپی تجربه می‌کنند. موسسه ملی سرطان (NCI)، استفاده از ایمونوتراپی در ترکیب با درمان‌های هدفمند ممکن است برای موارد پیشرفته سرطان کلیه بهترین کار را انجام دهد.

یکی از کارآزمایی‌های سال ۲۰۱۸ گزارش کرد که اثرات امیدوارکننده‌ای از درمان ترکیبی مهارکننده‌های ایست بازرسی ایمنی نیولوماب و ایپیلیموماب و به دنبال آن نیولوماب به‌تنهایی به‌عنوان یک درمان نگهدارنده گزارش شده است.

پس از ۱۸ ماه درمان، ۷۵ درصد از بیماران تحت درمان ترکیبی ایمونوتراپی، در مقایسه با ۶۰ درصدی که به تنهایی سانیتینیب مصرف می‌کردند، هنوز زنده بودند. از بیمارانی که از ایمونوتراپی ترکیبی استفاده می‌کنند:

  • ۴۲٪ پاسخ تومور را تجربه کردند، در مقابل ۲۷٪ در گروه sunitinib
  • ۹٪ پاسخ کامل را تجربه کردند، به این معنی که سرطان آنها دیگر قابل تشخیص نبود، در مقابل ۱٪ در گروه sunitinib.
  • ۴۶٪ عوارض جانبی جدی را تجربه کردند، در مقابل ۶۳٪ در گروه sunitinib
  • ۲۲٪ درمان را به دلیل عوارض جانبی قطع کردند، در مقابل ۱۲٪ در گروه sunitinib

افرادی که تحت ایمونوتراپی قرار می‌گیرند اغلب دوره‌هایی از بقای بدون پیشرفت را تجربه می‌کنند. این بدان معناست که سرطان در یک دوره زمانی مشخص رشد نکرده یا گسترش نیافته است. زمانی که در مورد ایمونوتراپی به عنوان یک گزینه با پزشک صحبت می‌کند، فرد باید در مورد چارچوب های زمانی احتمالی بدون پیشرفت دارو صحبت کند.

مدیریت عوارض جانبی

هنگام استفاده از ایمونوتراپی، فرد ممکن است عوارض جانبی از خفیف تا بالقوه تهدید کننده زندگی را تجربه کند. در صورت مشاهده هر گونه عوارض جانبی جدید یا تغییر در طول درمان، باید با پزشک خود صحبت کند. برخی از درمان‌های مکمل ممکن است به فرد در مدیریت عوارض جانبی کمک کنند. ممکن است فردی بخواهد قبل از شروع هر گونه درمان مدیریتی، در مورد گزینه ها با پزشک صحبت کند. درمان‌های مکمل احتمالی که ممکن است کمک کند عبارتند از:

  • مراقبه
  • طب سوزنی
  • مکمل های ویتامین یا مواد معدنی
  • تغییرات در رژیم غذایی
  • ورزش، مانند یوگا

خلاصه
ایمونوتراپی نوعی درمان سرطان است که از سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. همه افراد کاندیدای مناسبی برای ایمونوتراپی نیستند زیرا می‌تواند عوارض جانبی جدی ایجاد کند. انواع اصلی ایمونوتراپی که پزشکان برای سرطان کلیه تجویز می‌کنند، مهارکننده‌های نقطه بازرسی ایمنی و سیتوکین‌ها هستند.

در حالی که جراحی اغلب در درمان سرطان های مراحل اولیه موفقیت آمیز است، ایمونوتراپی اغلب گزینه بهتری برای درمان سرطان پیشرفته کلیه است زیرا می‌تواند پیشرفت بیماری را کند کند. فرد مبتلا به سرطان کلیه می‌تواند با پزشک در مورد مزایا و معایب ایمونوتراپی صحبت کند

آیا مرحله سرطان کلیه بر میزان مؤثر بودن ایمونوتراپی تأثیر می‌گذارد؟

عوامل متعددی می‌توانند بر درمان سرطان کلیه تأثیر بگذارند. شواهد نشان می‌دهد که اگرچه ایمونوتراپی می‌تواند به فرد کمک کند طولانی‌تر زندگی کند، اما ممکن است برای همه انواع سرطان کلیه مناسب نباشد.

اگر ایمونوتراپی موثر نباشد چه اتفاقی می‌افتد؟

پزشکان چندین درمان بالقوه برای انتخاب دارند. اغلب، اگر یکی جواب نداد، می‌توانند دیگری را امتحان کنند یا برای موفقیت بهتر، درمان را با داروی دیگری ترکیب کنند.

ایمونوتراپی چقدر طول می‌کشد تا اثر کند؟

ایمونوتراپی برای برخی افراد سریعتر از دیگران عمل می‌کند. پزشک معاینات منظم را برای بررسی کوچک شدن تومور، ارزیابی عوارض جانبی و پاسخ به سؤالات برنامه ریزی می‌کند. اگر تومور فرد کوچک شود، ایمونوتراپی موثر است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

instagram logo call button